این برف کی آمده...*

بردار یه سنگ کوچیکو بنداز تو یه برکه،ببین چی می‌شه.می‌تونی موج‌هایی رو که راه می‌افته بشمری؟می‌تونی جلوشونو بگیری؟ بگی دیگه بسه؟

بردار سرتو بکن تو یه چاه،وسط بروبیابون.یه هو بکش.یه چیزی بگو.چند‌تا صدا برمی‌گرده؟

برو و یه دست بزن به درختی که تنها وایساده.ببین شاخه‌هاش چه تکونی می‌خورن.ببین چه‌قدر برگ می‌ریزه.ببین چندتا پرنده از لای برگ‌ها پر می‌زنن بیرون.

بعد راهتو می‌کشی می‌ری؟ گور پدر اون چاه و اون درخت و اون برکه؟گور پدر برگ‌های ریخته و موج‌هایی که سر به ساحل می‌کوبن و هوهویی که چاه راه انداخته؟

تازه اون چاهه؛درخته،برکه‌س.

فکر نکردی یه آدم چی؟

---

*مجموعه داستان/سید محمود حسینی زاد/نشر چشمه

*زن دیوانه در خانه تنها مانده است

و هیچ چیز بدتر از یک تنها ماندنِ زن دیوانه در خانه نیست

 

*"سرمایه گذار" و " آینده ی مبهم دوست داشتن" ؛یک داستان و یک شعر

ادامه نوشته

آدم‌ها باید همیشه شکل دوست‌داشتنی‌شان بمانند.یکی باید همیشه عکس لبخند زده‌اش باشد که تا نگاهش می‌کنی دل‌تنگ‌اش می‌شوی.یکی باید خلاصه شود در پزیسیون عکس‌اش که هرکی گرفته و چقدر خوب و خواستنی‌ است.یکی هم باید اولین سلام‌اش باشد.یکی همان روز که در کافه دیدی‌اش بماند.یکی در خاطره‌ی سفر کوتاه‌ات هنوز تخمه خوران کنار کوه ایستاده باشد.یکی دارد چای می‌ریزد و همان‌جا بخوری و باز چای بریزد فقط.یکی همان وقت‌اش باشد که در آغوش‌اش بودی.یکی برگردد به دوران کودکی‌ات.یکی شعر بخواند هنوز.یکی کنارت روی همان نیمکتی که هنوز هست،هنوز نشسته باشد.

آدم ها باید نمی‌شد از بهترین حالت‌شان برایت،دورتر بروند.و تو می‌شد می‌نشستی و دوست‌شان داشتی باز

دلم بدجوری تنگ آدم‌های یک وقتی‌شان است

 

" راه‌های این ماز

سخت در خودشان می‌پیچند

سخت در خودم می‌پیچم

می‌پیچم در خودم

مثل دود سیگار محبوب تو

که بالا می‌رود

بالا می‌روم

به سقف می‌خورد

به سقف می‌خورم

محو می‌شود

محو می‌شوم

نفس می‌کشی

نفسم می‌کشی

نفسم می‌گیرد

این راه‌ها خیلی پیچیده‌اند

مثل مار بزرگ مرموزی

دور گلویم

تکان نمی‌خورم و زمان می‌گذرد

من نمی‌رسم

مثل بازنده

در درد مردن تدریجی می‌پیچم

مثل دود سیگار محبوبی که تو می‌کشی

به سقف می‌خورم

سکوت می‌شود

"سکوت

علامت رضا ست"

باز ماز

باز پیچیدن

باز

تو نمی‌رسی

باز به سقف می‌خورم "

۱۵/۱۰/۹۰

---

*این شعر در ادامه‌ی یک متن می‌آید(متن در ادامه‌ی مطلب).از آن‌جایی که مرز واقعیت و خیال به پوست تن هم می‌چسبند.اما می‌شود کاری به واقعیت‌ها و خیال‌ها نداشت و مثل یک شعر خواندش و میان کلمات‌اش رقصید

*من هر‌روز پیش یک روانشناس حرف می‌زنم.روی مبل راحتی‌ مطب‌اش لم می‌دهم و از خودم؛نه،از آن‌چه خودم هستم می‌گویم.گاهی گریه می‌کنم،گاهی خنده‌ام می‌گیرد. و همیشه خسته‌ام از دیوار‌های اتاق‌اش که شبیه دیوار‌های اتاق خانه‌ی ماست

 

ادامه نوشته

کپی برابر نسخه ی تحریف شده

سخت است آدم‌هایی که تو را نمی‌فهمند تو را بخوانند.مثل خوانده نشدن است.مثل ورق زدنِ از سر بی حوصلگیِ یک کتاب است.و هرکسی شاید ورق بخورد.من این سال‌ها در دور ورق خوردنم.سخت است.بعضی سخت‌ها هم دردناک‌اند.

سخت تر هم پیش می‌آید.که کسی نفهمیده حرف‌هایت را بدزدد.در دهان خودش قرقره کند.بسیار سخت تر هم پیش می‌آید.که کسی نقهمیده حرف‌هایت را بدزد.در دهان خودش قرقره کند.کمی‌اش را قورت بدهد.بقیه را تُف کند بیرون.فاجعه هم پیش می‌آید.که کسی مذکور باشد و در انتهای وقاحت‌اش برایت گل بفرستد.که ببخشید من به حقوق مولف که برای خودش حسی داشته و حرفی می‌زده و من نه حس‌اش را می‌خواهم،نه حرف‌اش را می‌فهمم قد ذره‌ی خردلی اهمیت نمی‌دهم.که یعنی به قول سهراب- که البته نام شاعر را هم انتهای برداشت-سرقت شعر‌هایش نمی‌نویسند- حقوق سیری چند،آفرینش ادبی خوب است.هرچند با کمی زیر و رو کردن مخلوق ادبیِ خدایی دیگر.که یعنی خاک بر سر هرچه هستی،بیا ببین شعر‌ات را چه قشنگ تحریف کرده‌ام با دست‌خط خودم.که یعنی چه؟نمی‌دانم

شعر من مزین به خانه‌ی مجازی هرکسی بشود شده است.چه،بنویسند این حرف‌ها برای کیست و از کجا آمده،چه بجوندش و تف‌اش کنند به نام خود.حرفی اگر بوده در واژه‌هایم بوده که نفهمیدند مثل اثر انگشتم منحصر به فرد من است،در رونوشت‌اش که نیست.از واژه‌هایم دلگیرم اما که خدایشان را تنها گذاشتند.خدای شعر‌های من در واژه‌هایش تنها نمی‌ماند

۱.امروز وقتی بعد از بحث کوچکی با یکی از بچگان تو لابراتوار گریه ام گرفت،باورم نمی شد تازه فهمیدم انقدر ضعیفم.فهمیدم من در مقابل تنش های کوچکی مثل همین بحث های چند دقیقه ای چقدر شکننده ام 

۲.نباید به دوستت دارم های یک نفر خیره شد.وقتی به چیزی خیره می شی،اون چیز دیده نمی شه. مثل دوست داشتن های یه آدم.نباید مدام دمِ در ایستاد تا کِی دوست داشتنِ طرف برسه.اون وقت دوست داشتن هاش دیده نمی شه.اون وقته که خیره شدی.اون وقته که بعدها که ازت دور شد،تازه به فکوس دیدن تو می رسه و می بینی تمام مدتی که خیره بودی،اون دوستت داشته.و این که انتظار نداشته باش دوست داشتن شاخ و دم داشته باشه و یا به شکل شاهزاده ای سوار بر اسب سفید بالدار با یه سبد گل بیاد دمِ در خونه.دوست داشتن یعنی یه وقت هایی ساده ترین جمله هایی که یه آدم می گه: "چته؟"

۳.وقتی کسی دلش برات تنگ نمی شه،اولش سخته.باید زود از اولش گذشت.چون بعضی آدم ها مالِ دلتنگ شدن آدم نیستن

۴.با حساب فصل هایی که دوست ندارمشون،باید اواسط بهار برم تو کما،تا اوایل پاییز.اوایل زمستان دوباره برم تا آخرش.و دوباره بهار،تابستان،پاییز،زمستان

۵.برای هرکسی پیش میاد،فقط گریبان گیر من نیست.هر آدمی یه وقت هایی از زنده گیش،دلش می خواد خوابش طولانی ببرش به دور.اونقدر دور که از خیلی چیزا گذشته باشه

دوست هست

دشمن هست

پاییز رفته زمستان هست

تو نیستی اگر

جایِ تو خالی هست

شَک وایه

خدایا!

تو نا خدای مایی

که هم چنان که بر صخره می رانی مان

سرعت همه چیز را کند می کنی

متلاشی شدن را

فرو ریختن را

و غرق را کند تر

تا همانطور که ویران می شویم

بپوسیم

و کف دست هایت را در نهایت

موریانه هایی پُر کند

که به پایت سجده خواهند کرد

 به دوستانی که دوستشان دارم

---

*دوستانی که دوستشان دارم آن هایی اند که رفته اند اما نرفته اند؛و هستند ولی نیستند اما کاش بودند؛ و آنانی که صبح ها دست می دهند و عصرها دستمال سفیدی می تکانند؛و کلاغ ها و درخت ها،با احترام و علاقه ی شدید قلبی؛وَ باد، وَ باران وُ پاییز وُ بغض

 

به "کوریون"

کوریون خان!

وقتی یک عدد آدم و گروهی واژه های بی سامان که آن آدم رهایشان کرده بین جمله هایی نفس بکشند را پیدا می کنی و دوستش می داری،مثل این است که بچه ای به دنیا آورده ای و هر روز که بیدار می شوی صدای بودنش را می شنوی و زندگی کردنش را می بینی.

غم از دست دادن فرزند نچشیده ای و نچشی خدایت بخواهد،من هم نچشیدم و نچشم خدایم بخواهد.اما آدم هایی که سر و سامان دادن به واژه هایشان آدم را عاشق می کند، اگر نباشند همان بچه ی مذکورند که بعدشان آدم هی گریه می کند،مدام گریه می کند و فکر می کند چرا صبر هست و آدم نمی تواند از غصه بمیرد.

غم فرزندمان ندهید!

خوابِ بیدارِ مادر

نه این که صدای خودم رو دوست داشته باشم،این روزا ازش بدم میاد.این شعری بود که هجدهم ماه پیش نوشتم.اصولا شعر همون احساس شاعر در واحد کلمات در روز سرودنه.با صدای خودم شنیدنی نبود.داستان هام هم دیگه با صدای خودم شنیدنی نیستن.یه مدت که می گذره آدم از اسب و اصل و از صدا هم می افته.

همیشه یه احساساتی در آدم می تونستن تکرار بشن.اما فکر نمی کردم دقیقا می تونن همونجور تکرار بشن:

ادامه نوشته

ضمانت نامه

ممکنه یک وسیله خریده باشید که تو ضمانت نامه اش قید شده باشه تا ۱۰-۱۲ سال براتون کار می کنه

اما این ۱۰-۱۲ سال وقتی اتفاق میوفته که ازش استفاده ی درست بشه.وقتی از وسیله زیاد و نادرست کار بکشیم یا بد کار می کنه یا خراب می شه و دیگه به درد نمی خوره

چرا فکر می کنی آدما چیزی شبیه وسیله ها نیستن.احساس پیری در سیم و اتصالات قسمت های مختلفمو دارم.انگار به عمر ضمانت نامه ام قد نمی دم