چقدر بعضی حسرت خوردن ها درد آلود است.می شود نخوری،اما خورده ای.تا مرز بالا آوردن
+ نوشته شده در یکشنبه ۶ آذر ۱۳۹۰ ساعت ۱۲:۴۰ ق.ظ توسط ازیتا.س
|
می نویسم و می خوانی که شعر است،داستان است.اما نگاه که می کنی زنی دیوانه بر طناب حیات من تاب می خورد
نوشتههای پیشین
- اسفند ۱۳۹۴
- دی ۱۳۹۴
- آبان ۱۳۹۴
- مرداد ۱۳۹۴
- اسفند ۱۳۹۲
- دی ۱۳۹۲
- مهر ۱۳۹۲
- شهریور ۱۳۹۲
- تیر ۱۳۹۲
- خرداد ۱۳۹۲
- اردیبهشت ۱۳۹۲
- فروردین ۱۳۹۲
- اسفند ۱۳۹۱
- بهمن ۱۳۹۱
- دی ۱۳۹۱
- آبان ۱۳۹۱
- مهر ۱۳۹۱
- شهریور ۱۳۹۱
- تیر ۱۳۹۱
- خرداد ۱۳۹۱
- اردیبهشت ۱۳۹۱
- فروردین ۱۳۹۱
- اسفند ۱۳۹۰
- بهمن ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- آذر ۱۳۹۰
- آبان ۱۳۹۰
- مهر ۱۳۹۰
- شهریور ۱۳۹۰
- مرداد ۱۳۹۰
- تیر ۱۳۹۰
- خرداد ۱۳۹۰
- اردیبهشت ۱۳۹۰
- فروردین ۱۳۹۰
- اسفند ۱۳۸۹
- بهمن ۱۳۸۹
- آرشيو
آرشیو موضوعی
پیوندها
- همه آنچه با دماغ می شنوی
- دو فنجان مکث
- شب ها که دخترک دلتنگ می شود
- يادداشت هاي يك اورژانس شلوغ
- بودن نا تمام من
- جنوبي
- منتقد روشن قلب
- آتش فشان كوچك
- اتاقي ازآن خود
- گاهي مرا كمي،كم بياور
- من مثل هيچ كس
- بانوي ارديبهشت
- بي اختياري ها
- دو تک سلولی
- موریانه های چوبی
- دویدن با سپیدارهای آوازخوان
- یادداشت های گاه و بیگاه یک بسته ماکارونی
- بگذار اینگونه بگویم که...
- بزن باران
- شازده خانوم
- هاشور